W tej kategorii znajdują się wyroby służące do utrzymania drożności dróg oddechowych po tracheotomii oraz po laryngektomii. Typ rurki powinien wynikać z opisu stomii, zaleceń lekarza i sposobu oddychania. Dobierana rurka tracheostomijna musi być zgodna z celem leczenia, sposobem wentylacji, możliwością mówienia i osprzętem używanym na co dzień, dlatego sam rozmiar nie wystarcza. Katalog obejmuje warianty dla dorosłych i dzieci oraz wyroby laryngektomijne. My porządkujemy ofertę według tych parametrów, aby łatwiej zestawić dokumentację medyczną z właściwym typem wyrobu.

Kiedy zamiast intubacji wybiera się rurkę tracheostomijną?

Rurka tracheostomijna służy do oddychania przez stomię w szyi, a rurka intubacyjna jest wprowadzana przez nos lub usta do tchawicy i zwykle pozostaje rozwiązaniem przejściowym. Przy dłuższym utrzymywaniu drożności dróg oddechowych, planowanej wentylacji mechanicznej albo potrzebie regularnego odsysania wydzieliny częściej wybiera się tracheostomię czasową lub stałą. Inaczej dobiera się też wyrób po całkowitej laryngektomii, bo wtedy funkcja rurki i możliwość fonacji są inne niż po klasycznej tracheotomii.

W karcie produktu najlepiej porównać:

• obecność mankietu lub jego brak
• fenestrację lub konstrukcję niefenestracyjną
• zgodność z łącznikiem 15 mm, filtrem HME i nasadką foniacyjną
• materiał rurki, liczbę kaniul oraz sposób mocowania
• rozmiar rozumiany jako średnica i długość

Mankiet, brak mankietu i współpraca z respiratorem

Model z mankietem często pełni rolę rurki tracheostomijnej do wentylacji mechanicznej, bo uszczelnia przestrzeń między rurką a ścianą tchawicy. Rurka tracheostomijna bez mankietu częściej służy przy stabilnym oddechu spontanicznym, gdy ważna jest prostsza codzienna obsługa i mniejsza liczba elementów w świetle tchawicy. W opisach spotyka się także wariant z odsysaniem znad mankietu, który ułatwia usuwanie wydzieliny gromadzącej się ponad miejscem uszczelnienia.

Fenestracja, rurka foniatryczna i wariant laryngektomijny

Fenestracja oznacza otwory w ścianie rurki, a rurka foniatryczna z otworami fenestracyjnymi wykorzystuje je do kierowania części powietrza do górnych dróg oddechowych. Taka konstrukcja może wspierać mówienie, zwykle we współpracy z nasadką foniacyjną i przy zachowanej krtani. Wariant laryngektomijny ma inne zadanie: jest krótszy, podtrzymuje stomię i nie służy fonacji przez struny głosowe, dlatego nie zastępuje klasycznej rurki fenestracyjnej.

Budowa i rozmiar wpływają na sposób codziennej opieki

Rurka tracheostomijna działa poprawnie tylko wtedy, gdy jej średnica i długość odpowiadają anatomii pacjenta. Oznaczenie rozmiaru bywa proste, na przykład jako sama średnica, albo łączy średnicę z długością, dlatego zawsze trzeba czytać pełny zapis z karty wyrobu. Osobną grupę stanowią rurki pediatryczne, w których nawet niewielka różnica wymiaru ma znaczenie dla oporu oddechowego i stabilności.

Budowa zewnętrzna także wpływa na codzienną opiekę. Płytka kołnierzowa rurki tracheotomijnej z otworami na tasiemki odpowiada za stabilne mocowanie, a obturator, czyli prowadnica do wprowadzania rurki, ułatwia założenie zgodnie z procedurą. W części modeli występuje gładka, elastyczna ściana, w innych wymienny wkład, czyli kaniula wewnętrzna, którą można wyjąć do oczyszczenia.

Materiał, kaniula wewnętrzna i elementy mocujące

Materiał decyduje nie tylko o trwałości, ale też o stopniu sztywności i sposobie pielęgnacji. Silikonowa rurka tracheostomijna jest zwykle miększa przy dłuższym noszeniu, a rurka tracheostomijna z PCW medycznego częściej pojawia się jako wyrób jednorazowy z tworzywa termoplastycznego. Model z dwiema kaniulami przyspiesza toaletę rurki, bo wkład wewnętrzny można wyjąć bez naruszania mocowania całego wyrobu.

Przy doborze wymiaru nie ocenia się wyłącznie średnicy. Zbyt długa rurka może drażnić ścianę tchawicy, a zbyt krótka gorzej się stabilizuje, dlatego w opisach technicznych trzeba czytać oba parametry łącznie.

Akcesoria mają znaczenie w oddychaniu i komunikacji

Sam korpus rurki nie wyczerpuje potrzeb pacjenta. Przy zakupie często równie ważna jest zgodność z filtrem HME, czyli wymiennikiem ciepła i wilgoci, z opaską mocującą, osłoną stomii oraz elementami wspierającymi mowę. Akcesoria wpływają na sposób oddychania, usuwanie wydzieliny i łatwość obsługi w domu albo w placówce.

Część modeli jest przeznaczona do stosowania z filtrem HME lub bezpośrednio z nim współpracuje. Filtr HME ogranicza utratę ciepła i wilgoci z dróg oddechowych, co ma znaczenie przy oddychaniu przez stomię z pominięciem nosa. Zgodność z osprzętem trzeba sprawdzać według typu połączenia, najczęściej 15 mm.

Filtr HME, nasadka foniacyjna i odsysanie znad mankietu

Filtr HME do rurki tracheostomijnej przydaje się wtedy, gdy pacjent oddycha przez stomię na co dzień i potrzebuje nawilżania powietrza zbliżonego do naturalnego. Nasadka foniacyjna zwykle wymaga rurki fenestracyjnej, czyli rurki foniatrycznej, albo innej konstrukcji przewidzianej do fonacji oraz zachowanej krtani, z tego powodu przed zakupem trzeba sprawdzić nie tylko rozmiar, ale też typ konstrukcji. W zastosowaniach respiratorowych liczy się natomiast szczelność układu, obecność mankietu i ewentualna możliwość odsysania znad mankietu.

Akcesoria dobiera się do konkretnego typu połączenia i sposobu oddychania. Przy doborze trzeba osobno sprawdzić zgodność z respiratorem, tlenem, HME oraz systemem mocowania, zamiast przyjmować pełną zamienność osprzętu.

Jak wygląda codzienna kontrola rurki i tracheostomii?

Codzienna obsługa ma utrzymać drożność, czystość i stabilne mocowanie wyrobu. Rurka tracheostomijna wymaga regularnego usuwania wydzieliny, kontroli skóry wokół stomii oraz wymiany elementów zgodnie z zaleceniami personelu i producenta. Dobierany model może ułatwiać te czynności, bo pozwala oczyścić światło rurki i podłączyć potrzebny osprzęt zgodnie z przeznaczeniem.

W praktyce sprawdza się stały schemat:

• ocena swobodnego przepływu powietrza i ilości wydzieliny
• oczyszczenie albo wymiana kaniuli wewnętrznej, jeśli konstrukcja to umożliwia
• kontrola skóry wokół stomii oraz czystości opaski mocującej
• stosowanie filtra HME lub innego zaleconego osprzętu
• wymiana całej rurki w terminie przewidzianym dla danego typu wyrobu

Sygnałem do pilnej oceny jest narastający opór oddechowy, głośny przepływ powietrza, trudniejsze odsysanie, zaleganie wydzieliny, przemieszczenie rurki albo zmiany wokół stomii, takie jak zaczerwienienie czy ziarnina. Przy długotrwałym użytkowaniu najczęściej obserwuje się przesuszenie, podrażnienie, zaleganie wydzieliny i problemy z dopasowaniem mankietu lub wkładu. W naszej kategorii można porównać te cechy techniczne z zaleceniami lekarskimi, rodzajem tracheostomii i planowanym sposobem oddychania.